Musieliśmy zakończyć naszą wyprawę. Warunki niestety zrobiły się bardzo niebezpieczne na drodze Basków, lecą kamienie i lawiny. Zabraliśmy swój sprzęt ze ściany i nie było to już miłe doświadczenie, gdyż wszystko zaczęło się wytapiać.

K2 widziane z bazy

No cóż, takie już jest to K2, nie na darmo mówi się o nim, jako najtrudniejszym ośmiotysięczniku. Jednakże cieszę sie, że tam byłam w tym roku. Dużo fajnych i cennych doświadczeń…

Kinga

Kinga

Baza. Czyli mój dom od paru już dobrych tygodni. Wygląda tak sobie, szczególnie gdy pada śnieg, ale dla nas jest miejscem, do którego spieszymy w podskokach z górnych obozów, by odpocząć, zaszyć się w ciepłym śpiworze, zjeść polskie jedzenie i wreszcie nie musieć gotować (czyt.roztapiać wody ze śniegu), bo gotuje dla nas pysznie kucharz :-)

Kinga

Przez długi czas (jakieś 3 tygodnie) pracowaliśmy na drodze Basków zupełnie sami. Dostaliśmy liny poręczowe od FTA (kilkaset metrów mieliśmy swoich), tak więc kiedy prawie wszystkie zespoły, a także pojedyncze osoby przyszły z Gasherbrumów oraz Broad Peaka zastały drogę przygotowaną do niższego obozu III (prawie 7 tys. m).

Nie potrzebowaliśmy więcej lin, które niektorzy nam oferowali w zamian za naszą pracę i sprzęt FTA, gdyż musielibyśmy mówiąc krótko jeszcze zapłacić za portera, by zabrać je z powrotem do Skardu. To czego potrzebowaliśmy, to umiejętności w prowadzeniu drogi, a także chęci do pracy. Z tym niestety było gorzej. Większość osób zawitała do bazy tylko na tydzień (ew. 10 dni), dość zmęczona, licząc na przygotowaną drogę i szybkie „zaliczenie” szczytu.

Po otwartym pytaniu ze strony Fabrizio: kto może pójść z nim poręczować Butelkę, nie zgłosił się nikt. Nikt po prostu nie chciał ponosić ryzyka, albo nikt nie umiał poręczować takiego terenu. Ale po kolei.

Kinga i Fabrizio

Pod koniec lipca mieliśmy w bazie „wielkie obrady”, a wręcz głosowanie. Moja prognoza pogody (a także Christiana), czyli Meteoexploration.com wskazywała jednoznacznie na 3-4 sierpnia jako najbardziej optymalny dzień szczytowy, jeśli chodzi o prędkość wiatru. Niestety wspinacze, którzy wspinali się z tlenem nie byli gotowi na 4-tego, gdyż chcieli, by wcześniej ich porterzy wysokościowi wynieśli im do góry tlen, a także ekwipunek. Faktycznie: 3 i 4 sierpnia okazały się potem dobrymi dniami.

3 sierpnia gdy dotarliśmy do niższego obozu III, Fabrizio zaporęczował 200 metrów do właściwego obozu III, a następnie, gdy wszyscy położyli się do namiotów poszedł poręczować dość nieprzyjemne skalne partie powyżej obozu III (około 200 metrów), by następnego dnia wcześniej wyruszyć do góry. Wrócił po 18.00 do namiotu, umawiając się, że następnego dnia, śnieżne odcinki w stronę obozu IV, zacznie torować inny zespół.

4 sierpnia dowodzenie przejął Luis Stizsinger, który zaporęczował niezbyt łatwy śnieżny trawers. Powyżej zostały znalezione stare liny z poprzednich lat (niezbyt dobre), jednakże akcja górska szła bardzo bardzo wolno. Tak jak się umawialiśmy, wyszliśmy tego dnia na końcu, z racji włożonej pracy dnia poprzedniego. W okolicach południa stwierdziliśmy, że w takim tempie dotrzemy do ramienia po zmroku, czyli nie zdążymy wypocząć do ataku szczytowego, który miałby nastąpić za parę godzin. Zdecydowaliśmy się zejść z powrotem do obozu III, tam spędzić noc i ruszyć ponownie następnego dnia do góry.

Tak jak przypuszczaliśmy, tylko jeden zespół dotarł do ramienia K2, kiedy już było ciemno: Alex, Gerfried oraz jego klient (na tlenie) + jego porter wysokościowy, który niósł dla niego tlen. Nie zdecydowali się na akcję górską dnia następnego, czekając na resztę zespołów.

Reszta zespołów ulokowała się pomiędzy obozem III i IV: uczestniczka agencji FTA Sophi wraz z Szerpą Lakpką + dwoma porterami wysokościowymi, którzy nieśli dla nich tlen oraz zespół Bruno i Christian.

5 sierpnia nie okazał się dniem szczytowym. Padał śnieg, a następnie przeraźliwie wiało. Wszyscy dotarli do ramienia: my z trójki, reszta z „obozów pośrednich”.

6 sierpnia niestety powitał nas silnym wiatrem i trzeba było schodzić w dół. Jeszcze tego samego dnia wieczorem dotarliśmy z Fabrizio do bazy. Niektórzy również dotarli do bazy, niektórzy nocowali w obozie II.

Po dwóch dniach zostaliśmy w bazie znów zupełnie sami, tak jak na początku. Sprawdzamy prognozy pogody, które w tej chwili niestety wydają się fatalne i możliwość ponownego wyjścia do góry.

Udało mi się wczoraj trochę odespać. Muszę Wam się przyznać, że z ciężkim sercem schodziliśmy z ramienia K2. To już dla mnie trzecia noc spędzona w tym miejscu (licząc zeszły rok). Ale co zrobić, z naturą się nie wygra. Trzeba ją uszanować. Gdyby prognozy były dobre, chcielibyśmy wyjść jeszcze raz do góry. Cała reszta się zwija, część była tu tylko z tydzień. Tak więc znów (tak jak na początku wyprawy) zostajemy tylko we dwójkę w bazie. Dziękuję za Wasze wsparcie i ciepłe myśli.

Kinga

W drodze do jedynki na tle Broad Peaka (na zdjęciu Kinga i Fabrizio)

Nocą 6 sierpnia Kinga pisała:

„Ciągle wieje i to bardzo. Sprawdzamy od pierwszej co się dzieje. Nie wiem czy wyjdziemy…”

Niestety sytuacja się nie poprawiła i zapadła decyzja o odwrocie:

„Z ciężkim sercem schodzimy w dół. Potwornie wieje :(„

Odwrót, który na tej górze nie jest prosty, na szczęście się udał i dzisiaj o 20 naszego czasu Kinga i Fabrizio dotarli bezpiecznie do bazy.

Dotarliśmy do 7200m do obozu III. Fabrizio zaporęczował 400m poniżej i powyżej obozu III. Jutro wychodzimy założyć obóz IV na ramieniu K2. Czeka nas bardzo ciężki dzień i kilkanaście godzin pracy.

Kinga